Napisz do nas

Punktem wyjścia jest cel biznesowy, nie lista technologii: co ma się poprawić, dla kogo i jak to zmierzyć. Dopiero po ustaleniu celu i zakresu dobierana jest architektura i stos technologiczny.

Zakres, cena i termin ustalane są przed startem projektu, razem z tym, co do zakresu nie wchodzi. Granica ustalona na początku jest tańsza niż zaskoczenie w trakcie realizacji.

Backend powstaje zwykle w Node.js, NestJS i TypeScript, dane trafiają do relacyjnej bazy przez TypeORM, a infrastruktura jest opisana w Terraform i uruchamiana w Dockerze. Integracje z modelami językowymi budowane są wokół Model Context Protocol. Dobór konkretnego stosu zależy od skali i wymagań danego projektu.

Rozróżnienie między projektem od zera a modernizacją lub integracją istniejącego rozwiązania ustala zakres, ryzyko i koszt już na starcie. Przegląd architektury poprzedza decyzję w obu przypadkach.

Architektura jest dobierana do skali procesu, nie do mody technologicznej. Monolit z czytelnymi granicami modułów bywa lepszym wyborem niż mikrousługi, których nikt później nie utrzyma, a podział na osobne usługi ma sens dopiero wtedy, gdy jest konkretny powód, żeby je rozdzielić.

Nie. Kod, testy i dokumentacja zostają po stronie klienta po każdym oddanym etapie, więc system da się rozwijać dalej u dowolnego dostawcy.

Stała cena za zakres sprawdza się przy zamkniętym, wydzielonym zadaniu, a stawka za czas tam, gdzie praca ma charakter ciągły. Dobór modelu zależy od dynamiki projektu i zakresu odpowiedzialności, a doradztwo techniczne bywa osobnym, krótkim zleceniem.

Integracja psuje się zwykle kilka miesięcy po wdrożeniu, gdy jeden system zmieni format danych, a drugi milczy o awarii. Dlatego ponowienia, kolejka nieudanych zdarzeń i alert na zatrzymany przepływ są projektowane razem z samą integracją.

Wymogi RODO, dostępność WCAG i bezpieczeństwo samego procesu wytwarzania są zamieniane w automatyczne bramki w CI, które zatrzymują build, jeśli wymóg przestaje być spełniony.